Σ’ όλη μου τη ζωή, γιε μου,
μη νομίζεις πως έκανα και τίποτε σπουδαίο…
Προσπαθούσα:
να σταυρώσω την ουτοπία
μ’ ένα κλωνάρι ελιάς και μια ανατολή˙
να δέσω κόμπο τις χρυσές κλωστές του ήλιου
με το δάκρυ ενός παιδιού˙
να μερέψω τις κατεβασιές του χειμώνα
πλέκοντας πεφταστέρια σε κορφές κυπαρισσιών˙
να σμιλέψω στ’ αργαστήρι μου
τ’ όνειρο – δαχτυλίδι
για να παντρέψω τον κόσμο…
Μη νομίζεις πως έκανα και τίποτε σπουδαίο, γιε μου,
σ’ όλη μου τη ζωή…
Αλλιώτικα τον έσφιξε στην αγκαλιά της απόψε… θαρρούσες για στερνή
φορά… Κείνος στα δεκαπέντε του, στα ογδόντα της εκείνη…
– «σ’ αγαπώ… σ’ αγαπώ…» του ψιθύριζε και τον γιόμιζε φιλιά…
Πάγωσαν οι ματιές στο συναπάντημά τους· λαχταρούσαν συνθήματα
ψυχής…
– «Ακόμα κι άνθρωπο να σκοτώσεις, έλα σε μένα∙ εγώ θα πω πως το ’κανα…»!!!
Αφέθηκε λεύτερος ο όρκος της ασπαίρουσας αγάπης απ’ τα χείλη της…
Απ’ τ’ άσπρο σύγνεφο ο πατέρας του αγνάντευε έκθαμβος την έκπαγλη
σκηνή του έρωτα… Νηφάλιος επέστρεψε στις κοιλάδες της αιωνιότητας…
ήσυχος…
Τόσο μικρός ο Χρίστος, μα μέγιστα τα δώρα του: της Φτώχειας, της
Αγάπης…
Τον ξαναπήρε αγκαλιά… στερνά…
Μετά η σιωπή, η βροχή, ο δρόμος, το γιοφύρι, το λιόγερμα, η βροχή στη
τσίγκινη σκεπή της φάμπρικας, η λόγχη του κυπαρισσιού γυμνή στο σύθαμπο,
η νύχτα, το μοιρολόι της γλαύκας στες στέγες, ο θάνατος, το μακρόσυρτο
παραμύθι μες στες κατεβασιές του Χειμώνα, το αίμα του καλοκαιριού σε
κάθε πρωτοβρόχι, τα πράγματα που άγγιξαν και άγιασαν τα χέρια της…
Παντού και πάντοτε …Εκείνη… μαζί με τα δώρα της τ’ ανείπωτα: Αγάπη,
Φτώχεια…
Νυν και αιεί…
Συνθήματα ξεθωριασμένα
η φωνή σου
στους τοίχους του γκρεμισμένου σπιτιού…
Κι εσύ επέμενες
πως χάθηκε μια μάχη
μα όχι ο πόλεμος.
Μηνύματα αραχνιασμένα
τα πανό σου
στα ράφια του ρημαγμένου κελιού…
Κι εσύ επέμενες
πως χάθηκε μια μάχη
μα όχι ο πόλεμος.
Μαβί γαρούφαλλο
η κραυγή σου
στα στήθια του ανέραστου Θεού…
Κι εσύ επέμενες
πως χάθηκε μια μάχη
μα όχι ο πόλεμος.
Σπαθί στον ήλιο τροχισμένο
η οργή σου
αλάφιαζε ανελέητα τις νύχτες του θεριού…
Κι εσύ επέμενες
πως χάθηκε μια μάχη
μα όχι ο πόλεμος.
Λυκαύγεια τραγουδισμένη
η μορφή σου
στες ράμνες του φτερωμένου μυαλού…
Κι εσύ επέμενες
πως χάθηκε μια μάχη
μα όχι ο πόλεμος.
Άλικα τριαντάφυλλα αγιασμένα
η ψυχή σου
στην πύλη του κουρσεμένου ναού…
Κι εμείς βιώσαμε
πως η θυσία
προϋπόθεση στον πόλεμο…
Εξοστρακίστε τον…
Με κούρασε ν’ ακούω
είναι… δίκαιος…
Αρχίζουν λίγο-λίγο να στενεύουν
οι γραμμές των οριζόντων σου…
Καταψηφίστε τον…
Ξέρεις… μου φαίνεται
αγέρωχος…
Όλο και πιότερο σμικραίνουν
οι γραμμές των οριζόντων σου…
Περιφρονήστε τον…
Κείνη… η φωνή του απ’ το βιολί
κι αυτή του… η αυτάρκεια…
Ξεκάθαρες πια,
τόσο κοντινές,
οι αιμασιές των οριζόντων σου…
Σταυρώστε τον…
Είναι Θεός
κι αυτό αρκεί…
Σταυρώστε τον…
Άρκυες
οι γραμμές των οριζόντων σου
υψώθηκαν μεμιάς,
βρόχι ανήμερο – συρμάγκαθο…
κι απόμεινε
ολάκερος ο κόσμος σου
μόλις δυο μέτρα γης…
κι εσύ… το άχθος της…
Στην άκρη ενός φιλιού
η αγάπη μου
η ζωή μου…
Γεύση στα χείλη μου στυφή
η άγρια μέντα
και το μέλι…
Ύστερα ο δρόμος
η νύχτα
το τριζόνι
το κυπαρίσσι
το τραίνο να στριγγλά πάνω στις ράγες
πάνω στην άσφαλτο της ερημίας μου…
Αλαργινά τα φώτα,
η ανάσα της πόλης μου…
Κοίταξα τ’ άστρα
σε μιαν απόσταση θλίψης…
Έκραξα το Θεό μου
σε μιαν απόσταση προσευχής…
Εφώναξα τα «θέλω» και τα «πρέπει» μου
μόλις σε μιαν απόσταση συνδιαλογής…
Μια αστραπή αυλάκωσε το έρεβος…
Ένας Χριστός
σ’ ένα σταυρό,
σκιά μου
και καντήλι μου…
Ξημερώνει…
Μόλις σε μιαν απόσταση λυκαύγειας,
η νύχτα μου…
Ξημερώνει…
Μόλις σε μιαν απόσταση ζωής,
η ζωή μου…
Ερυθριά η «καλημέρα» μου συγνώμη
από τον Πλάστη μου…
Τίποτε δε σπατάλησα
απ’ όσα απλόχερα μου χάρισες, Κύριε,
τίποτε!!!
Ασώματος, επέκεινα, ο σταυρός
μύρωνε αίμα κόκκινο,
αχνό ακόμα,
τον ορίζοντα…
Γονάτισα.
Έλυσα τα μαλλιά μου.
Εσήκωσα τα χέρια μου,
τα μάτια μου
ψηλά σε Σένα…
Πλημμύρισε το σύμπαν μου
μόλις σε μια σταγόνα της βροχής…
Μόλις σε μια θολή σταγόνα της βροχής
έσβησε ο κόσμος όλος μου…
Η προσευχή μου ένυλη κραυγή…
Ξημερώνει…